Ολιστική μέθοδο

Με τον όρο ενέργεια ολοκλήρωσης,ο Decroly εννοεί τη μορφή εκείνη της διανοητικής ενέργειας με την οποία το υποκείμενο συλλαμβάνει το πραγματικό, όχι αναλυτικά στα ξεχωριστά στοιχεία του, αλλά στην ολότητα των συγκεκριμένων καταστάσεων, όπου ενεργούν όχι μόνο τα αισθητικά και νοητικά στοιχεία, αλλά εξίσου και τα συναισθήματα, οι τάσεις, και γενικά η ψυχική του κατάσταση, σταθερή ή μεταβλητή. Η ολοκληρωτική αυτή λειτουργία δεν είναι χαρακτηριστική μόνο της αντίληψης, αλλά και όλων των άλλων ενεργειών του ανθρώπου και είναι σε άμεση σχέση με τα ενδιαφέροντα και τις συναισθηματικές τάσεις του. Από τα διάφορα ενδιαφέροντα του ανθρώπου, εκείνα που συνδέονται με τις θεμελιώδεις ανάγκες του είδους έχουν πρώτιστη σημασία στην πρόκληση ολοκληρωτικής ενέργειας είναι η ανάγκη τροφής, η ανάγκη στέγης ντυσίματος και προστασίας από την κακοκαιρία, η ανάγκη προστασίας από τους κινδύνους και τους εχθρούς και, τέλος, η ανάγκη εργασίας από κοινού, ενέργειας, εξασφάλιση αυτάρκειας. Οι δύο έννοιες της ολοκλήρωσης και του ενδιαφέροντος είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και έχουν άμεσεΑυτή η πλευρά της μεθόδου του Ντεκρολί είναι εκείνη που απέκτησε τη μεγαλύτερη φήμη και βρήκε τη μεγαλύτερη διάδοση, αλλά έχει κύρια αξία αν εξεταστεί ως μια από τις πλευρές στη σχέση ολοκλήρωσης – ενδιαφέροντος, η οποία βρίσκεται στη βάση όλης της παιδαγωγικής του Ντεκρολί. Η ολική εκμάθηση των στοιχείων της συγκεκριμένης εμπειρίας, που το περιβάλλον προσφέρει στο παιδί, απαιτεί, κατά τον Ντεκρολί, να του προσφέρονται όχι ύλη οργανωμένη ως τέτοια από την πνευματική εμπειρία του ενήλικου, αλλά κίνητρα του περιβάλλοντος που μπορούν να είναι κέντρα ενδιαφέροντος: η ιστορία και η γεωγραφία θα είναι μόνο χρονικές και χωρικές διαστάσεις άμεσων ανθρώπινων ή φυσικών εμπειριών.

Ιδιαίτερη επιρροή έχει η μέθοδος “Ντεκρολί” για την Ανάγνωση, η λεγόμενη και “ολική μέθοδος ανάγνωσης”. Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή το παιδί ξεκινάει από την αναγνώριση των λέξεων και τη σύνδεση του κάθε “σχεδίου” με την αντίστοιχη έννοια. Η ανάλυση σε “συλλαβές” και “γράμματα” ακολουθεί, και σε μεγάλο βαθμό πραγματοποιείται αβίαστα από το ίδιο το παιδί, που διευκολύνεται πάντως και από ειδικές “αναλυτικές” ασκήσεις-δράσεις. Όπως ακριβώς το παιδί μαθαίνει να μιλάει μιλώντας, έτσι μπορεί και να μάθει να διαβάζει διαβάζοντας.

ς διδακτικές εφαρμογές. Πιο καταφανής από αυτές –και ίσως πιο επαναστατική– είναι εκείνη που αφορά τη διδασκαλία της ανάγνωσης και της γραφής. Σε ένα παιδί προσφέρονται φράσεις και λέξεις που συνδέονται με τα προσωπικά του συναισθήματα και ενδιαφέροντα, έτσι ώστε αρχικά να τις διαβάζει και έπειτα να τις γράφει· σύμφωνα με τον Ovide «τα περισσότερα παιδιά γράφουν εκείνο που διαβάζουν έπειτα από δύο μήνες, λύνοντας μία ή δύο ασκήσεις των δέκα λεπτών ημερησίως. Αυτές αποτελούν απλώς το συμπλήρωμα στην άσκηση της ανάγνωσης η οποία, με τη σειρά της, συνδέεται με την εκτέλεση του σχεδίου». Αυτή η πλευρά της μεθόδου του, είναι εκείνη που απέκτησε τη μεγαλύτερη φήμη και διαδόθηκε ευρύτατα. Η αξία της γίνεται αντιληπτή όταν εξεταστεί ως μία από τις πλευρές στη σχέση ολοκλήρωσης-ενδιαφέροντος, η οποία αποτελεί τη βάση του παιδαγωγικού συστήματος του. Η μέθοδος των κέντρων ενδιαφέροντος συνίσταται λοιπόν στη στήριξη της διδασκαλίας της ύλης πάνω στα ενδιαφέροντα του παιδιού και στον συνδυασμό της διδασκαλίας της τεχνικής με τη διδασκαλία της γνώσης.

πηγή: blogs.sch.gr/ioakiamili 
          greek_greek.enacademic.com